ماه من، غصه چرا ؟!

تو مرا داری و من

هر شب و روز ،

آرزویم همه خوشبختی توست

ماه من دل به غم دادن و از یاس سخن ها گفتن

كارآنهائی نیست كه خدا را دارند . ..

ماه من غم و اندوه اگر هم روزی ، مثل باران بارید .

یا دل شیشه ای ات ، از لب پنجره عشق ، زمین خورد و شكست، با نگاهت به خدا چتر شادی وا كن

و بگو با دل خود ، كه خدا هست ، خدا هست!

او همانی است كه در تارترین لحظه شب ، راه نورانی امید نشانم می داد ...

ماه من غصه اگر هست بگو تا باشد !

معنی خوشبختی بودن اندوه است ...!

ولی از یاد مبر ؛

پشت هر كوه بلند سبزه زاری است پر از یاد خدا

و در آن باز كسی می خواند ؛

كه خدا هست ، خدا هست

و چرا غصه ؟! چرا ؟!