به آفریقا بیاندیشیم. به سرزمینی که هر روز ۲۰۰۰۰ کودک در آنجا به دلیل گرسنگی می میرند. کودکانی که قربانی بی تفاوتی های امثال من و شما شده اند.

هر گاه که سخنی از آفریقا به میان آمد عده ای گفتند: "ای بابا! مگر خودمان در این مملکت کم بدبختی داریم. ما چه کار می توانیم برای آفریقا کنیم جز تاسف خوردن. باید به فکر بدبختی های خود باشیم. باید به ایران بیاندیشیم"

اما به ایران هم نیاندیشیدیم. وقتی قیمیت ها سر به فلک کشید به رفتگر نیاندیشیدیم که چگونه با 300 هزار تومان درآمد در ماه باید از پس مخارج سنگین زندگی بر بیاید. وقتی اجاره ها بالا رفت به این همه اجاره نشین نیاندیشیدیم که چگونه باید زیر بار این اجاره ها کمر راست کنند. به جوانانمان نیاندیشیدیم که با این مخارج سنگین چطور می توانند به فکر ازدواج و تشکیل زندگی باشند. وقتی قیمت داروهای بیماران خاص چند برابر شد و بیمه ها هم از پوشش این داروها شانه خالی کردند به این همه بیمار فکر نکردیم که با چه پولی باید این داروها را تهیه کنند.

به هیچ کدام از این چیزها فکر نکردیم و مثل همیشه بی تفاوت از کنارشان گذشتیم. نه به آفریقا فکر کردیم و نه به ایران. فقط به خودمان فکر کردیم و بس.


منبع : niazmandan.blogfa.com

از این وبلاگ پرمحتوا و زیبا هم دیدن کنید